NOVEMBER 2018

#@CasaAdil


@CasaAdil
   

Adil Fraihi, overtuigd vrijzinnig-humanist, schrijver, blogger en nu ook vlogger, heeft MS. Deze ongeneeslijke ziekte verhindert hem in volle vrijheid te genieten van het leven. Hij lijdt helse pijnen, waardoor onder andere zijn spraak is aangetast. Toch belet dit hem niet om in gesprek te gaan met enkele vooraanstaande politici, zoals Meryem Almaci, Philippe De Backer, Peter Mertens, Nadine Peeters, John Crombez en Jinnih Beels. Hij kaart onderwerpen als het hoofddoekenverbod en de lage emissiezone aan, maar ook het vrijzinnig humanisme, de liefde en euthanasie komen aan bod. Zelf heeft hij zijn euthanasie aanvraag ingediend, maar zijn wil om te leven is nog groot. Maak kennis met deze aimabele man en surf eens naar zijn videoblog, nu ook te bekijken op de website van het Humanistisch Verbond.  

Bekijk hier de vlogs van Adil Fraihi


Misschien stelt de videoblog alles gewoon uit en dacht ik enkele maanden geleden gewoon te vroeg en te snel aan euthanasie? Ik kan immers blijkbaar nog van alles. Hiermee bewijs ik bovendien mijn ‘maatschappelijk nut’, niet? De vlog @CasaAdil is dus niet het eindpunt. Het houdt de duistere gedachten juist tegen. Het houdt me in leven omdat het toont dat leven nog kan. Zowel bij de voorbereidingen ervan als tijdens het filmen. Opnames thuis en in het ziekenhuis. Soms met helse pijnen die niemand ziet maar misschien wel hoort. Gelukkig trek ik me daar dan weer geen barst van aan, want ik heb nu eenmaal een slecht karakter waar ik iets creatief uit wil halen of zo. ‘Of zo’, want ik weet helemaal niet of dat gaat lukken …
 

De vlog @CasaAdil is niet het eindpunt. Het houdt de duistere gedachten juist tegen




Als MS-patiënt sukkel ik met mijn spraak. Die is door krachtsverlies en constante vermoeidheid vaak monotoon. De geluiden die in de eerste plaats vooral door mijn mond te horen zouden moeten zijn, klinken vooral nasaal, uit mijn neus dus. Een lichaamsdeel dat daar volgens mij helemaal niet voor dient. Het stoort me enorm. Ik haat dus niet alleen mijn rotlijf maar ook mijn stem. Die afkeer wordt zelfs zo hevig dat ik uiteindelijk zoveel mogelijk zwijg. Ook wanneer ik iets wil zeggen of wanneer ik best iets zou zeggen. Daar moet en zal verandering in komen. Ofwel mag – nee, moet – mijn neuroloog me platspuiten zodat niemand die lelijke stem van me nog hoort ofwel moet ik ervoor zorgen dat ik er juist iedereen mee kan lastigvallen. Ja, dat is het! Dat laatste wil en zal ik doen want – juist – ik heb een rotkarakter waar ik toch iets mooi tracht uit te persen.
 

Om dit te doen heb ik een microfoon nodig. Solliciteren voor de radio heeft echter geen zin. Mijn aftakelende hersenen beseffen nog best dat ik daar helemaal niet voor in aanmerking kom. Erger, ze lachen me bij eender welk radiostation gewoon uit. Terecht dan nog, denk ik. Mijn ijdelheid of trots, dat er eveneens voor zorgt dat ik onmogelijk een christen kan zijn – ijdelheid is immers een zonde voor die mensen! –, kan dat niet aan. Ik moet het dus zelf maar zien op te lossen en organiseren. Misschien een internet-radiostation vanuit mijn luie zetel beginnen? Of nee, moderner en hipper: een podcast starten met enkel mijn muziekkeuze en gesprekken met mensen die alleen ik kies? Een combinatie dus van luide, alternatieve gitaarmuziek en vrijzinnige mensen die met me babbelen over goddeloze thema’s zoals abortus en euthanasie want ik wil niet zielig lijken en doen! Ik wil iets kunnen en vooral betekenen, in de zin dat ik niet nutteloos of zelfs een last wil zijn.
 

 


De plannen en het idee zijn er dus al. De realiteit gooit echter roet in het eten: muziek spelen kost immers geld. Iets met SABAM en auteursrechten. Enerzijds is gierigheid me niet vreemd en anderzijds weet ik niet of ik genoeg luisteraars kan en zal bereiken om het de moeite te maken voor eventuele sponsors of andere geldschieters. Daarom wil ik het goedkoper. Mijn rotkarakter stuurt signalen naar mijn gestoorde hersenen om een budgetvriendelijke oplossing te zoeken en te vinden.
 


Al snel kom ik tot het besluit zelf filmpjes te maken. Mijn irritante stem wil ik zo verspreiden via verschillende sociale media. Het Humanistisch Verbond dat vroeger Humanistisch Vrijzinnige Vereniging heette, wil me hierbij helpen door mijn geluid- en beeldmateriaal op hun nieuwe site te zetten. Niet alleen zullen mijn gesprekken immers gaan over vrijzinnig humanisme, maar heb ik in het verleden al eens met hen samengewerkt. Een hele tijd terug, toen ik al wist dat ik MS had maar nog rondhuppelde zonder hulpmiddelen, bedacht ik een radioreportage voor Het Vrije Woord. Het onderwerp was ‘religieuze en levensbeschouwelijke diversiteit in de Marokkaanse gemeenschap’. Niet echt een sexy onderwerp, maar kom.
 


Iets véél aantrekkelijker dan: ik ben Adil Fraihi. Zesenveertig jaar geleden ben ik geboren in Bornem waar ik ook ben opgegroeid en nog steeds woon. Ooit hoop ik hier ook te sterven hoewel dat eigenlijk niet volledig waar is. Toch antwoord ik dat ik thuis wil sterven wanneer een arts me vraagt waar ik voorgoed wil inslapen. Dat wil hij weten omdat ik in mei 2018 een actieve euthanasie-aanvraag bij hem ingediend heb.
 

Ik wil dan dood omdat ik naar mijn mening en gevoel, teveel afzie. Het is onmenselijk veel, ook al verschuif ik m’n pijngrens dagelijks. Niet alleen heb ik een lijf dat niet meer wil doen wat ik wil en zelfs beveel, maar krijg ik daarenboven ook nog eens te maken met totaal onverwachte, duivelse en helse pijnen. Als er een pijnlijk equivalent bestaat voor een rooskleurig hiernamaals, bevindt zich dat niet onder ons, maar in de rechterkant van mijn gezicht en kaak! Het is immers daar dat ik het voel. Het heeft trouwens een aardse naam: trigeminus neuralgie. Enkel de wetenschap kan me redden. Dat hoop ik tenminste toch want het belet me te eten, drinken, praten en zoenen. Normaal leven dus. Het is een nieuwe vorm van pijn die zich zonder aanleiding bovenop de neuropathische pijn in mijn linkerarm en -been manifesteert. Pijn die ik kan missen als … euhm … kiespijn en die uiteindelijk gelukkig door de wetenschap en niet door een imaginair wezen met een chirurgische ingreep zal behandeld worden. 
 


Ondanks het lichamelijke leed, blijf ik ergens diep in mijn hoofd en gedachten toch een normale mens. In de eerste plaats wil ik per slot van rekening nog steeds LEVEN. Als dat nog mogelijk is tenminste. Daarom zet ik gewoon verder wat ik begonnen ben, namelijk het contacteren en vervolgens opnemen van mijn gesprekken met verschillende politici, wetenschappers, een rector, vrijzinnigen, moslims, katholieken… Als je goed oplet bij het bekijken van mijn videoblogs, zal je zelfs merken dat ik de pijn soms verbijt want ik ben nu eenmaal een flinke jongen die in geen geval wil laten zien dat hij steeds meer denkt aan euthanasie. Ook wanneer ik het zou willen uitschreeuwen van de pijn om vervolgens het camerastatief te pakken en door mijn hart te steken, hou ik me stil.
 

Enkel de wetenschap kan me redden


Met de stille trom wil ik echter niet vertrekken, wel onder andere met een luide videoblog. De vlog @CasaAdil waarin ik natuurlijk iedereen vragen stel over euthanasie. Wanneer vinden zij dat IK ervoor zou moeten kiezen en wanneer zouden ze het zelf laten doen? Ik wil weten waar hun grens ligt en waar de mijne zou moeten liggen. Misschien ben ik die immers al lang gepasseerd of erger: ik stel me misschien gewoon aan en ben zelfs nog helemaal niet in de buurt van dat ‘uiterste punt’? The point of no return, de eeuwige rust die ik soms verlang en die dit onvolmaakte leven vervangt. En eerlijk, ik hou passioneel van dit strontleven. Het heeft me al véél gegeven, me doen lachen met tranen, me doen gieren tot ik er buikkrampen van kreeg en soms – ja, heel af en toe – nog altijd krijg. 
 

Ik hou passioneel van dit strontleven


Omdat het behalve voor mezelf ook een vlog is voor het Humanistisch Verbond, wil ik aan al mijn genodigden vragen in hoeverre ze zelf vrijzinnig-humanist zijn en wat ze daarvan vinden. Soms moet ik de vraag beperken tot het humanistische gedeelte. Christenen en moslims zijn immers onmogelijk vrijzinnig te noemen. Ze zijn dus niet altijd zo tof en leuk als ondergetekende die natuurlijk wél vrijzinnig humanist is en dat soms van de daken wil schreeuwen! Waarom? Simpelweg omdat mensen wel eens enorm kortzichtig kunnen zijn en steeds vaker een link lijken te leggen tussen het dragen van een exotische naam als de mijne en een religie of levensbeschouwing. Een totaal verkeerd verband want: NEE, IK BEN GEEN MOSLIM!
   

De videoblog of vlog @CasaAdil is inderdaad geen eindpunt of mag dat niet zijn of worden. Door het lanceren van mijn filmpjes krijgen mijn blogs/verhaaltjes/columns/gedachten die ik regelmatig noteer en publiceer, meer aandacht. Dat hoop ik toch tenminste. Ze worden trouwens niet alleen gedeeld op de nieuwe site van het Humanistisch verbond, maar ook op Wordpress waar ik me als vrijdenker al langer laat gaan op m’n eigen blog: ‘Schrijven met humor en MS’ (https://afraihi.wordpress.com/). Op een speelse en ludieke manier probeer ik zo vaak als nodig mijn gedachten te verzetten.
   

Lachen terwijl het over serieuze dingen gaat is niet makkelijk of mogelijk en soms zelfs ongepast, hoewel ik ook daar graag grenzen aftast. Maar eerlijk, de vlog @CasaAdil is toch te serieus. Ik heb uiteindelijk geleerd dat het moeilijk is om mensen te doen lachen als het over serieuze zaken gaat. Iemand die zichzelf té serieus neemt is ook al moeilijk grappig te benaderen. Maar in de eerste plaats is het mijn eigen fout. Om bekendere maar ook andere mensen aan te trekken om mee te doen met de vlog @CasaAdil, moet ik me ernstig opstellen omdat er anders simpelweg gewoon niemand zou ingaan op mijn uitnodiging bij me thuis te komen voor een kort gesprek. Spijtig, maar wel begrijpelijk zelfs.
   

Hopelijk kan dit beter bij een tweede editie van de vlog @CasaAdil. Misschien zorgen de namen van de eerste @CasaAdil wel voor een relatieve bekendheid en kan ik daardoor nieuwe bekende en evenzeer belangrijke mensen zover krijgen dat ze meedoen aan een @CasaAdil die tegelijkertijd grappig en ludiek is en toch serieuze thema’s aansnijdt? Het is dus zeker geen eindpunt want ik droom van nieuwe filmpjes. Een soort van @CasaAdil dat zou passen in de programmatie van de Nederlandse VPRO, waar ik als tiener en twintiger toch vaak naar keek omdat ik het best de moeite vond. Alleen mogen ze me eens komen uitleggen hoe dat juist zit met ‘vrijzinnige protestanten’ want dat snap ik écht niet. En u?
   
     
Adil Fraihi    
 
Wil je de papieren versie van De Geus thuis ontvangen? klik hier voor meer informatie.