SEPTEMBER 2017

OPINIE


©Dieter Telemans

   

MAXIMUM MENS

Ik weet niet of wat op ons afkomt veel goeds is. Het is een stilaan stinkende brij, gebrouwen door twee tegengestelde processen. Enerzijds premoderne corrupte politieke clans waarvan we de excessen zien in het Trumpiaans beheer van administraties als zijn ze een businessplan. Commerce met politiek als bijberoep, het is ook het kolfje naar de hand van de Franse president Macron. En daar moeten we al blij om zijn want hij is het beste van het ergste. Anderzijds hebben we het spierbalrollende China, Rusland en Turkije. Daar heerst het doordringende parfum van de personencultus, de wind van de Maximum Leider in het gezicht van de minimum mens. De Maximus is de nieuwe profeet en brengt een sektarische vorm van politiek bedrijven waar geen opium tegen opgewassen is.

 
Maar de heksenkring rond het brouwsel bestaat uit meer dan titaanse goeroes en maffieuze mandatarissen die politiek verwarren met bankieren. Wie ook in de pot roert – en inmiddels al een tijdje – zijn de traditionele centrumpartijen. Hun beleid doet zich hooguit voor als het beste om het ergste te maskeren. Maar in feite ligt in het centrum al lang de zachte middenberm richting afgrond. Zo bleek nog maar eens bij het voorstel om de wet op onderhoudsplicht van ouders bij te sturen. Wie zijn eigen rusthuisfactuur niet kan betalen moet maar bijgepast worden door zijn kinderen. Waar dan ook, in iedere woonplaats, samenlevingsvorm of grootte van het gezin. Geen arbitraire uitzonderingen. Dat zou eerlijker zijn. Ongelijkheden worden alzo weggewerkt door in feite de grote ongelijkheid alleen maar te versterken. En daar moeten we al blij om zijn. Zou het niet gewoonweg eerlijker zijn dat de overheid zorgeloos onze oude dag betaalt, en niet onze kinderen?
  
 
Is het al niet om te beginnen oneerlijk dat we rusthuisfacturen laten bijpassen door de volgende generatie? Solidariteit heet dat dan. Zo’n zes procent van de betrokkenen betaalt met OCMW-steun, allicht omdat ze niet kunnen terugvallen op een eigen woning en een aanvullend pensioen. Beide pensioenpijlers als vagebonden van fiscale gunsten. Iemand die al een kleiner inkomen had tijdens zijn actieve loopbaan – omdat hij ziek of werkloos was of gewoonweg te weinig verdiende als working poor – wordt nog maar eens gestraft met een klein pensioen. Allicht zonder huis of pensioenplan bij de bank, maar met kinderen als sociale joker. Inzetbaar om het budgettaire gat van hun ouders bij te vullen. Er zijn er die dat niet kunnen of willen doen en dat zou niet eerlijk zijn. Aldus treffen we maatregelen om die ‘oneerlijkheid’ recht te trekken. Zo zijn we tenminste eerlijk in de oneerlijkheid. Mij werd anders geleerd: een fout foutief bijsturen maakt de fout alleen maar groter. Nu heet dat discriminaties wegwerken.

   

We zoeken de schuld vaak bij elkaar, slechts zelden kijken we naar de publieke middelen die te weinig structureel worden omgezet in verhoogde levenskwaliteit

   
     
Over discriminatie gesproken. Wat met pensioenen van parlementairen, werknemers, ambtenaren en zelfstandigen? Worden die ongelijkheden ook aangepakt? Het zou de pensioenadministratie alvast vergemakkelijken in het gelijkstellen van vastgeroeste regels en procedures. Geen vakjes, geen vinkjes, allen – of toch velen - gelijk. Maar we verliezen ons liever in een drang van categorisering. We worden allemaal wel eens geconfronteerd met regels, procedures, protocollen en allerhande stelsels die een goed leven in de weg staan, zeker op onze oude dag. Een verzorger die maar twee minuten zorg per patiënt mag geven. Of blaastrainingen voor bejaarden die in een rusthuis komen, want er wordt per patiënt slechts zoveel pampers berekend. En dit allemaal om het walhalla in manageritis te bereiken: een zogenaamde efficiënte organisatie en optimale dienstverlening. De burgerbeweging De Bende van de Paarse Krokodil roept mensen en organisaties op om stil te staan bij regels en procedures die een job en een dagelijks leven eerder bemoeilijken dan faciliteren. Om de mens een beetje mens te laten zijn, te leven als een Maximum Mens. Met een minimum leiding aan systemen, zonder verdoemd te worden tot een voorwaardelijke matrix, haast slaaf van een systeemdenken.

   
En dan is er nog die andere ongelijkheid, van pensioenen tussen man en vrouw. Vaak zijn het de moeders die in het geschipper tussen werk en gezin voor een deeltijdse job kiezen. Waardoor ze minder sociale rechten opbouwen dan hun voltijdse (lees veelal mannelijke) collega’s. Het pensioenstelsel moet maar eens een zus krijgen. Of liever, het penisioen is gebaat met een geslachtsverandering: een venusioen, opdat armoede niet vooral vrouwelijk blijft. We zoeken de schuld vaak bij elkaar. Slechts zelden kijken we naar de publieke middelen die te weinig structureel worden omgezet in verhoogde levenskwaliteit. En dat gebukt onder een categorische imperatief. En daar krijgt schuld ook een hokje, want misschien ligt het allemaal wel aan vluchtelingen, migranten, moslims of ongelovigen.

   
Hind Fraihi

   
Over de auteur
Hind Fraihi is een freelance onderzoeksjournaliste met Marokkaanse wortels. Sinds 2015 coördineert ze het postgraduaat Arabische Wereld en het Midden-Oosten aan de Hogeschool Thomas More. Ze verwierf naambekendheid met haar reportagereeks Undercover in Klein-Marokko voor het Nieuwsblad, later uitgebracht in boekvorm.
   
 
Wil je de papieren versie van De Geus thuis ontvangen? klik hier voor meer informatie.